Het vinden van een balans

Ruim één maand geleden schreef ik over mijn eeuwige strijd met de kilo’s. Ik ging voortvarend aan de gang en de eerste kilo’s gingen eraf. Ik gaf mezelf een eerste doel en dat was om 5 kilo af te vallen. Het leek me fijner om in kleine stapjes te werken dan om meteen voor mijn einddoel te gaan.

De laatste twee weken gaat het wat minder goed. Niet dat ik ben aangekomen (gelukkig niet), maar er gaan maar 1 of 2 ons per week vanaf. Ik weet dat het in het allereerste begin altijd harder gaat dan na verloop van tijd, maar toch… En ik weet ook dat we wat feestjes en wat barbecues hebben gehad, waardoor je toch net wat meer eet dan normaal. Nogmaals: ik ben vooral blij dat ik sinds begin juli niet meer ben aangekomen.

Op dit moment ben ik 3,7 kg afgevallen en daar ben ik natuurlijk al heel blij mee. Ik voel me energieker en ik slaap beter (met uitzondering als één van de kindjes ’s nachts wakker wordt of ’s nachts gaat spoken). De eerste paar dagen in juli merkte ik echt dat ik moest wennen aan minder suikers eten en drinken. Ik wist wel dat suikers verslavend werken, maar het viel me toch wel even tegen hoor. Ik heb er gewoon een paar dagen hoofdpijn van gehad. Dat verdween gelukkig snel, maar het zette me wel even op scherp om te ontdekken hoe verslavend suiker voor je lichaam is.

Nu wil ik vooral de balans zoeken. Hoe zorg ik ervoor dat ik niet teveel ga bewegen om maar van alles te willen compenseren? Hoe zorg ik ervoor dat ik af en toe zonder schuldgevoel van iets lekkers kan genieten? Hoe vind ik een eet-, drink- en beweegmodus die ik vast kan blijven houden? Ik wil natuurlijk naar een modus die goed vol te houden is. Ik zal altijd moeten opletten met wat ik eet en drink, omdat ik nu eenmaal gemakkelijk aankom en heel veel lust. Het is voor nu even zoeken naar een goede balans tussen al die verschillende zaken.

En… ik moet mezelf niet teveel druk geven. Ik ben ook niet in een korte tijd die kilo’s aangekomen, dus ik moet ook niet verwachten dat het er in korte tijd meteen weer af is. Ik wandel vrijwel elke dag; ik heb een vaste sportdag om thuis op de hometrainer te zetten; ik let goed op mijn eten en drinken; ik geniet in het weekend van wat extra’s… en ik merk gewoon dat ik beter in mijn vel kom te zitten.

Ik zeg het regelmatig tegen mijn oudste kindje en nu ook maar even tegen mezelf: “Soms moet je even geduld hebben.” Dus ik ga verder met waar ik mee bezig ben en dan bereik ik vanzelf mijn eerste doel. Het komt goed… zolang ik maar niet te streng ben voor mezelf en niet terugval in mijn oude gewoontes.

De (eeuwige) strijd met de kilo’s

Soms zou ik willen dat ik niet zoveel lekker eten lustte. En nog vaker zou ik willen dat ik mijn emoties niet zo gemakkelijk weg probeer te eten. Ook al gaat dat laatste steeds beter (in de zin van: ik probeer afleiding te zoeken als ik merk dat emotie-eten eraan komt), maar het lukt niet altijd. Ik ben van plan om de strijd met de kilo’s weer aan te gaan. Op naar een gezondere levensstijl…!

Eerdere keren
Voordat ik zwanger was van ons zoontje ben ik bij een diëtiste geweest. Omdat ik met behulp van hormonen een eisprong moest laten opwekken, was het van belang dat ik een aantal kilo’s zou afvallen. Hoe minder overgewicht je hebt, hoe groter de kans van slagen. Bij de diëtiste heb ik toen een aantal fijne tips gehad om mijn levensstijl gezonder te maken en om ook nog te kunnen blijven genieten. Het afvallen ging toen goed… en ik raakte zwanger en mocht een zoontje verwelkomen.

Hetzelfde was het geval toen we besloten voor een tweede kindje te gaan. Het enige verschil was dat ik niet naar de diëtiste ging, maar de tips zelf toepaste om weer wat kilo’s kwijt te raken. Ook dat lukte en heeft ervoor gezorgd dat de hormonen hun werk deden. Vorig jaar kwam ons dochtertje gezond op de wereld.

Op naar een gezonder leven!
Deze twee voorbeelden laten me zien dat ik het dus wel kan: een gezondere levensstijl hanteren, kilo’s kwijtraken en me fitter en prettiger voelen. De laatste weken merkte ik dat ik er weer voor wil gaan. Deze keer niet om zwanger te mogen raken (ons gezinnetje is compleet :)), maar om gezonder te worden, me fitter te voelen en een goed voorbeeld voor mijn kindjes te zijn. Ik vind het lastig omdat ik zo van lekker eten houd, maar ik weet dat het nodig is, dat ik me beter voel én dat ik nog steeds van eten kan genieten. Misschien zelfs nog wel meer dan ik nu doe.

Ik heb een bepaald streefgewicht in mijn hoofd waar ik graag naartoe wil werken. Dat wil ik in stapjes gaan doen om het voor mezelf behapbaar te houden. Het eerste doel waar ik voor ga, is dat er 5 kilo afgaat. Ik ga hier verder geen termijn aan hangen, omdat ik mezelf niet wil opjutten en omdat ik graag wil dat de kilo’s er nu af blijven. Ik wil weer meer gaan bewegen, gezonder gaan eten en vooral minder gaan snoepen. Op naar een gezonder gewicht!

Een berichtje aan mijn vader

 Lieve papa,

Vier jaar geleden schreef jij iets heel bijzonders aan ons ongeboren zoontje. Dat was meteen het meest dierbare dat ik tijdens de kraamperiode hebt ontvangen. Die brief heb ik inmiddels meerdere keren gelezen, telkens weer met tranen in mijn ogen en vaak met de gedachte dat het zo oneerlijk is dat jij er niet meer bent.

Ik probeer niet alleen aan de verdrietige zaken te denken als ik aan je denk, papa, ook al is dat in deze periode lastig. Ik heb er dit jaar meer moeite mee dat jij er niet meer bent. Komt dat door de geboorte van ons dochtertje, waarvan jij niet weet dat ze er is? Komt het omdat ik in ons zoontje af en toe iets herken van jou? Komt het omdat ons zoontje het af en toe ineens over zijn opa's heeft en er dan telkens bij zegt dat zijn opa's dood zijn en niet meer komen he? Ik weet het niet...

Ik merk wel dat ik niet altijd de makkelijkste ben deze periode... en dat degene die het dichtste bij me staan dat helaas het beste merken. Ik ben er niet altijd helemaal bij met mijn gedachten, ik moet op de meest vreemde momenten ineens huilen, ik schiet onverwachts uit mijn slof... Het hoort bij het rouwproces en voor mij vooral bij deze periode. Gelukkig nemen jouw schoonzoon en jouw kleinzoon het me niet kwalijk dat ik nu niet helemaal mezelf ben en is jouw kleindochter nog te klein om er echt iets van te merken. Jouw lieve kleinzoon geeft me extra kusjes en jouw lieve kleindochter wil wat meer bij me liggen. Heel lief!

Ik denk niet alleen terug aan jouw laatste week bij ons, maar ik denk ook terug aan momenten van vroeger. Even met jou mee naar je school, waar ik altijd een snoepje uit de automaat mocht kiezen. Samen naar de Makro, waar ik mijn ogen uitkeek bij met name het eten en drinken. Lekker op de bank een aflevering van Baantjer of Wie is de Mol? kijken. Of gewoon samen zitten lezen... jij in de krant en ik in een leesboek.

Je leert op de een of andere manier leven met het verdriet, maar dat maakt het gemis dat jij er niet meer bent niet altijd minder. De scherpe randjes van het gemis gaan eraf, maar jij zal altijd in mijn hart en in mijn gedachten zitten. Zoals ik ooit in een gedicht las: "Toen jij stierf, stierf een stukje van me met je mee!"

Ik houd me eraan vast, papa, dat je samen met mijn schoonvader ergens een kopje koffie drinkt en ons in de gaten houdt. Heb je gezien hoe dol je kleinzoon op worstenbroodjes is? En hoe hij graag met jouw hamer gaat timmeren? Heb je er toch iets van meegekregen dat je een vijfde kleinkind hebt gekregen? En hoe rap je kleindochter in haar doen en laten is? Hoezo gaat mijn baby van zes maanden al proberen te tijgeren? Daarin lijkt ze niet op haar moeder he?!

Papa... ik hou van je en ik mis je. Ik doe mijn best met alles, maar deze week gaat het even niet zo lekker. Dag papa!