Snoeiwerkzaamheden

Vrijwel elke week ben ik wel in Dongen te vinden; de toekomstige woonplaats van Robert en mij. En aangezien mijn ouders vlakbij ons nieuwbouwproject wonen, ga ik iedere keer even kijken of er al iets te zien is. Ook al weet ik dat er pas vanaf week 4 iets kan gaan gebeuren...

Inmiddels zijn we in de vierde week van 2015 aanbeland en zijn de eerste kleine ontwikkelingen van ons bouwproject zichtbaar. Volgens een officiële brief die we pas geleden ontvangen hebben, zouden in week 4 de hekken geplaatst worden en in week 5/6 de eerste grondwerkzaamheden beginnen.

Mijn ouders zijn de afgelopen dagen even gaan kijken en lieten Robert en mij door middel van foto's zien dat het snoeien is begonnen (en inmiddels is afgerond):

Hopelijk kunnen de grondwerkzaamheden volgende week van start gaan...

Esther Kreukniet - En passant ***

Michelle van Kempenaarde is getrouwd met Lennart Huijbers. Ze wonen in een prachtig huis in Kralingen en hebben twee kinderen: Thomas en Sophie. Michelle werkt in een kunstgalerij. Klasse en uiterlijke schijn zijn ontzettend belangrijk in de wereld waarin Michelle en Lennart zich begeven. Zolang de buitenwereld denkt dat alles perfect gaat, is het goed.

Na een ernstig auto-ongeluk komt Michelle in een coma terecht. Terwijl ze probeert om hieruit te komen, schieten herinneringen aan haar zorgeloze leventje in flarden aan haar voorbij. Michelle lijkt alles te hebben wat ze zich maar kan wensen. En toch begint ze een affaire met een van de vrienden van haar man, namelijk Jacob. Zijn al haar geheimen nog wel veilig nu ze er zelf geen controle meer over heeft? En zal het Michelle lukken om uit haar coma te ontwaken?

‘En passant’ begint met een spannend eerste hoofdstuk, waardoor je meteen vol vragen zit. Daarna volgt een niet-chronologisch verteld verhaal. Soms is het binnen een hoofdstuk niet helemaal chronologisch. Dat is in het begin verwarrend voor de lezer. Je moet goed opletten wanneer Michelle in het ziekenhuis is en wanneer ze terugdenkt aan iets. Tegelijkertijd geeft dit spanning aan het verhaal. Wat hebben al deze herinneringen te betekenen?

Esther Kreukniet laat goed zien hoe Michelle zelf voelt, terwijl ze in een coma ligt. Michelle weet dat ze niet wakker is, maar toch hoort ze vrijwel alles wat er om haar heen gebeurt. Ze hoort dierbaren tegen haar praten, wil graag antwoorden maar kan dat niet. De wanhoop die het hoofdpersonage soms voelt, is zeer overtuigend neergezet door de auteur.

Af en toe zit er in het boek een bladzijde met een notitie. Van wie zijn deze notities? Aan wie zijn ze gericht? En wat hebben ze met de rest van het verhaal te maken. Lange tijd heb je geen idee wat de antwoorden op deze vragen zijn.

Kreukniet gebruikt korte hoofdstukken en laat de gebeurtenissen snel op elkaar volgen. Dat zorgt ervoor dat er veel vaart in ‘En passant’ zit. Door dit tempo blijf je lekker doorlezen, omdat je al gauw in het boek meegezogen bent. De ontknoping is redelijk verrassend en maakt het verhaal compleet. De auteur geeft je stof tot nadenken over hoe ver jij voor je eigen familie zou gaan... mede door haar dankwoord na afloop van het verhaal.

Auteur: Esther Kreukniet
Titel: En passant
Genre: Thriller
Uitgeverij: The House of Books
ISBN: 9789044345391
Aantal pagina's: 312

Negen jaar tante

Ik weet het nog bijna als de dag van gisteren dat mijn oudste zus vertelde dat ze zwanger was. Dat is inmiddels alweer ruim negen jaar geleden. Wat vond ik het spannend en leuk om tante te worden. In mijn gedachten waren tantes (relatief) oud... en nu zou ik op mijn 20e al tante worden.

Ik dacht dat mijn zus en zwager een jongetje zouden krijgen en daarom noemde ik de baby 'Bram'. Niets bleek minder waar, want vandaag negen jaar geleden werd mijn nichtje (en petekindje) Isa geboren. Wat was ze klein en lief en leuk.

Ik kan niet anders zeggen dan dat het geweldig is om tante te zijn. Het is heel bijzonder om je nichtje van dichtbij te zien opgroeien. Terwijl ik bezig was met afstuderen, ging ik één dag in de week met mijn moeder mee oppassen. Dat vond ik geweldig! Je ziet een baby opgroeien naar een peuter en vervolgens een kleuter.

Nu is ze 9 jaar geworden en zit ze in groep 5. Ze kan lezen en schrijven... en heeft binnenkort haar allereerste boekbespreking. Hoe cliché het ook klinkt: wat gaat de tijd snel! Negen jaar geleden zag ik haar voor het eerst in het ziekenhuis toen ze net geboren was... en nu speel ik Monopoly met haar, leest zij me soms voor (in plaats van andersom), knutselen we samen, gaan we naar de dierentuin, zingt ze mee met Nederlandse én Engelse liedjes... en nog veel meer!

Gefeliciteerd lieve Isa met je 9e verjaardag!